O mnie

Początek - ciało jako dom

Moja droga do pracy z ciałem, ruchem i badaniami nad ucieleśnieniem nie zaczęła się od teorii - zaczęła się od doświadczenia.

Od dzieciństwa taniec i ruch były dla mnie naturalnym sposobem wyrażania siebie. Dla tańczącej dziewczynki ciało i „ja" były jednością. To właśnie poprzez ciało uczyłam się rozumieć emocje, napięcia i wewnętrzne stany - zanim jeszcze potrafiłam je nazwać. Ruch był dla mnie przestrzenią ekspresji, regulacji i kontaktu ze sobą.

Zakłócenie - diagnoza i jej konsekwencje

To wczesne doświadczenie ucieleśnionego bycia w świecie zostało jednak znacząco zakłócone w momencie diagnozy skoliozy idiopatycznej, którą usłyszałam jako nastolatka.

Diagnoza ta zmieniła sposób, w jaki zaczęłam postrzegać swoje ciało - z miejsca spontanicznej ekspresji w kierunku obiektu oceny, kontroli i korekcji. Pojawiło się poczucie niepewności, napięcia i utraty zaufania do własnego ciała - doświadczenie, które w swoich badaniach, za Havi Carel, opisuję jako „bodily doubt" - odczucie cielesnego zwątpienia.

Z perspektywy czasu widzę, że nie tylko sama diagnoza, ale także sposób jej komunikowania i przeżywania w kontekście medycznym miał głęboki wpływ na moje poczucie tożsamości i relację z ciałem. W mojej pracy badawczej pokazuję, że doświadczenia związane ze skoliozą często wiążą się z poczuciem uprzedmiotowienia, wstydu i utraty podmiotowości - szczególnie w okresie dorastania.

Powrót do siebie

Proces powrotu do siebie nie był dla mnie czymś oczywistym ani natychmiastowym. Był stopniowy i wielowymiarowy.

Praktyki somatyczne, taniec i świadomy ruch pozwoliły mi na nowo doświadczyć ciała jako żywego, czującego podmiotu - nie tylko obiektu obserwacji czy oceny. Poprzez uważność, improwizację i pogłębianie świadomości ciała zaczęłam odzyskiwać poczucie zaufania, sprawczości i integralności.

Refleksja i znaczenie

Z czasem stało się dla mnie jasne, że samo doświadczenie - choć niezwykle ważne - potrzebuje również przestrzeni do nazwania, zrozumienia i nadania znaczenia.

Dlatego w mojej pracy równie ważna jak ucieleśnienie jest refleksja - proces przekładania tego, co odczuwane i niewerbalne, na język, który pozwala zobaczyć, zrozumieć i zintegrować doświadczenie.

To właśnie na tym styku - między ciałem a znaczeniem, doświadczeniem a jego interpretacją - rozwija się moja ścieżka naukowa.

Droga naukowa

Podjęłam studia w Wielkiej Brytanii, gdzie zgłębiałam relację między ruchem, zdrowiem i ucieleśnieniem, a następnie zaczęłam rozwijać działalność badawczą, koncentrując się na jakościowym rozumieniu doświadczeń ciała. Szczególne miejsce w mojej pracy zajmuje autoetnografia ewokatywna - podejście, które pozwala łączyć osobiste doświadczenie z refleksją naukową i kontekstem społecznym.

W moich badaniach wykorzystuję własne doświadczenie jako punkt wyjścia do szerszego namysłu nad tym, jak rozumiemy ciało, zdrowie i proces leczenia - oraz jak możemy przywracać w tych obszarach perspektywę bardziej podmiotową, relacyjną i ucieleśnioną.

Dziś - na styku praktyki i nauki

Dziś moja praca znajduje się na styku praktyki i nauki.

Jako badaczka, edukatorka ruchu somatycznego i psychoterapeutka tańcem i ruchem tworzę przestrzeń, w której doświadczenie ciała może stać się źródłem wiedzy, zmiany i głębszego kontaktu ze sobą - a refleksja pomaga to doświadczenie zrozumieć i zintegrować.

To, co robię, wyrasta z osobistej historii - ale nie zatrzymuje się na niej.

Jest zaproszeniem do szerszego dialogu o tym, czym jest ciało, zdrowie i bycie człowiekiem. Wiele z tych doświadczeń wybrzmiewa także w historiach innych osób - i to właśnie one są dla mnie ważnym źródłem dalszego rozumienia.

Zaproszenie do dialogu

Być może w tej historii widzisz także fragmenty własnego doświadczenia. Jeśli odnajdujesz w niej coś bliskiego sobie - jesteś w tej przestrzeni mile widziana i mile widziany.

Pamiętaj, że możesz potraktować tę przestrzeń także jako miejsce dialogu.